Ödünç Şiiri - Kasım Kobakçı

Telaşelerimizle başımız dönüyordu,
Söz söze mi karışır, yel gibi sönüyordu?
*
Tepsi, kazan taşındı mahalle çarşısından;
Elden ele uçuştu komşular kapısından.
*
Fincan, bardak alındı dedik ince camlardan,
Taşa değer değmez de tuz buz olan mallardan!
*
Fırfır dönen telaşla işlerimiz bitince,
Köşe bucak toplandı, vakit de yetişince.
*
Ödünç alma maksadı çevremizde bellidir;
Küçük görülse de iade edilmelidir...