Ocağın Yanında Küller

Sevgili kalbim, senden önce ölmek istemem,
Çünkü aşk, toza dönüşüp yalnız başına kayıtsız Topraklarda dolaşırsa ne anlam ifade eder?
Ölülerin hala birbirlerini bulduklarını mı sanıyorsun,
Krallar ve dilenciler aynı çukuru paylaşırken,
Ve isimsiz kemikler zarafetsizce karışırken?
Hayır, böyle teselli edici bir hikayeye inanmıyorum—
Dünya soğuk, ölüm ise ondan daha soğuk.
Öyleyse bana şunu bahşet: Kül olduğumda,
Yak beni ve mezarlık toprağında tutma
Solucanların ölümlü yeminlerle alay ettiği yerde,
Altın yok, gösteriş yok, ama hayatları emek ve yokluk içinde geçen halk kadar sade.
Böylece beni solgun ve toz gibi incecik göreceksin,
Ve solmayacak olan sevginin kanıtını göreceksin:
Böyle yaşıyorum, hayat damarlarımdan çekilmiş olsa Senin yorucu saatlerinde sessiz bir şahit olarak.
Mezar, hayatın bağladığı şeyi ayırmasın,
Ama küllerini benimkiyle eşit olarak karıştır—
Ne efendi, ne köle, ne zengin ne de fakir kaldı,
Sadece biz, nihai durumda birleşmiş olarak.
Yaşayacağım—evet, uzun ve parlak bir şekilde,
Ama sadece sen yanımda yürürsen;
Çünkü ışığından yoksun nefesin ne anlamı var?
Sen benden ayrı kalırsan şafağın ne değeri var?
Böylece hayatı seçiyorum, ama ölümden korkmuyorum
Asi zihnimi rahatsız eden sadece biçimdir;
Ölüm bile herkese karşı daha nazik olacak,
Diriliş yapanların gözyaşlarıyla daha az yüklenmiş olarak.
Ama şimdi söyle bana—hala kaçmayı umuyor musun
Seni gözlerimden saklayan o demir kapılardan?