O Günün Ertesi Şiiri - Efsun Bkr

Ben fırtınayla büyüdüm, bilirsin,
Yıkılan her duvarı yeniden örerdim.
Eksik parçaları kalbimden söker,
Yine de o enkazı sarar, düzelterek severdim.

Çabalamak benim için nefes almaktı,
Düğümleri çözmek, yolları açmak...
Ama o gün, cümlelerindeki o yabancı rüzgâr,
Öğretti bana; en zoruymuş istenmediğin yerde kalmak.

Elimden gelse de, içimden gelmiyor artık.
Çünkü o gün ruhumdaki o ince tel koptu.
Sen sadece "git" demedin o sessizliğinde,
Benim içimdeki o devasa "biz"i, bir hiçlikle boğdu.

Şimdi tüm yollar açık, tüm kapılar aralık,
Ama bir adım bile atasım yok sana doğru.
İnsan, dünyayı karşısına alır da,
Karşısındakinin dünyasında yer bulamayınca;
Yorulurmuş meğer, soğurmuş en derin tutku.
Ve kendime verdiğim en büyük haklılık beratıymış senden vazgeçiş