O Benim Şiiri - Murat Acer

O BENİM

Hazana düşmüş gönül mabedim,
Sararıp solan, kuruyan benim.
Çok gördüm toprakta yitip gideni,
Dünyada herkes gerçek, bir yalan benim.

​Umudu, hayali daha dün terk ettim;
Yarına sitemkar olan dil benim.
"Yaşarken cehennem gördüm" demeyin,
Göğsümde ateşi taşıyan benim.

​Yıllardır sırtımda ağır bir yükle,
Geceye, gündüze sığınan benim.
Sormayın halimi karanlıklarda,
Kendi gölgesinde boğulan benim.

​Kırıldı kolum da tutmuyor dalım,
Tükendi sermayem, kalmadı malım.
Gözümden akarken hazin ahvalim,
Kendi gözyaşında boğulan benim.

​Feryadım ulaşmaz yüce dağlara,
Küsüp de çekildim ıssız virana.
Aklımı devrettim geçen yıllara,
Zamanın çarkında ezilen benim.

​Ne bir dost eli var tutup kaldıracak,
Ne de bir samimiyet yüzüm güldürecek.
İçimdeki sızıyı kim ne bilecek?
Dertsiz çehrelerin arkası benim.

​Felek sillesini indirdi bir bir,
Gönlümün sarayımda oldu bir kabir.
Teselli aradım, tükendi sabır;
Kendi zindanında çürüyen benim.

​Yapraklar dökülür mevsim dönünce,
Işıklarda söner gece çökünce,
Azrail kapımı bir gün çalınca,
Sessizce bu dünyadan göçen de benim.

​Ne bir iz bıraktım ne de bir seda,
Geldim ve gidiyorum yalan bu dünyada.
Bir garip kul idim bitti bu rüyada,
Anılardan silinip giden de benim.

​Sonunda toprağa serilir beden,
Sormazlar kimse yok, nereden, neden?
Aşka ve hayata veda edip giden,
Mezar taşında adı bile solanda benim.

Murat Acer