Nurlu İnsan Şiiri - Barış Taşdemir Bt

EY HATTÂB’IN OĞLU, NURLU İNSAN

Ey Hattâb’ın oğlu, nurlu insan
Mübarek kılındı sana bu lisan.

Aşk bahçeleri dile geldi adaletin ile,
Dünya dört bir yandan hak koktu seninle.

Heybetin şeytanı bile korkutuyordu,
Medine sokakları seni arıyordu;
Gelecek bir nuru bekliyordu.

Her gece bir yetimi doyuruyordun,
Aç kalacak bir yürek bırakmıyordun.

Musibetler bile senden çekiniyordu,
Allah korkusu mum gibi eritmişti yüreğini.

Resûl’e olan aşkınla dolmuştu kalbin,
Aklın Ebû Bekir ile teselli bulmuştu.

Sen ne mübarek birisin
Ey Müminlerin Emiri!

Bizim ise gözlerimiz yaşlı,
Yüreğimiz buruk, nefesimiz kesik.

Günahlar etrafımızı sardı,
Yüzümüz kirlenmiş;
Boyanacak yer kalmamış,
Kalplerimiz mühürlenmiş.

Divane olmuş dünya malı
Nefsimizi azdırdı.

Bâkîlik ise su çiçeği gibi
Sessizce yetişiyor içimizde.

Terazi şaştı, denge bozuldu,
Adalet yetim kaldı.

Allah’ım, bizi insan eyle.
Nefsimizi ve şeytanı kalbimizden uzak tut.
Sen merhametlilerin en merhametlisisin.

Gözlerimiz yaşlı, gönlümüz perişan.
Tek çaremiz sensin ey Allah’ım.

Resûlullah’ın halifelerini ve sahabelerini
Cennette görmeyi bize nasip eyle.

Bizi cennetine koy,
Cehennemden ve azabından koru.

Çünkü biz
Çok günahkâr insanlarız.