Ertelemeye çalıştığım kaçınılmaz acıya,
Her gün bir adım daha yaklaştığımı haber veriyor
Takvim yaprakları.
Çaresizce izliyorum
Avcumdan kayıp gidecek olan
Ve bir daha ne zaman göreceğimi bile bilmediğim;
Gecemin en parlak ve en hüzünlü yıldızını...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta