Noksanım Şiiri - Erdem Gümüş 2

İnsan aynasında, kendime baktım
Bombalanmış ilden, yerle yeksanım
Benlik ateşinde, ben beni yaktım,
Arta kalan külden, bile noksanım.

Ben beni eksilttim, nefsi zamanla,
N’olursun ya Rabbim, beni tamamla

Her canlıdan üstün, yaratıp beni,
Akıl ve fikirle, donatıp beni
İlk emrin "oku"yla arattın seni,
Sana zikir dilden, bile noksanım.

Ben beni eksilttim, nefsi zamanla,
N’olursun ya Rabbim, beni tamamla

Gül ikram ederken, dikenli çalı,
Küsmedi kırdığım, nebatın dalı,
Bilmedim ibretmiş, gülün o hali,
Ben dikenli gülden, bile noksanım.

Ben beni eksilttim, nefsi zamanla,
N’olursun ya Rabbim, beni tamamla

Nice bir içgüdü, verdin arıya,
Binbir çiçek gezip, kondu sarıya,
Rızkını paylaşan, yarı yarıya,
Arı petek baldan, bile noksanım.

Ben beni eksilttim, nefsi zamanla,
N’olursun ya Rabbim, beni tamamla

Kulların kendini, şeytan yapacak,
Korkarım insanlar, şirke tapacak,
Sanırım kıyamet bundan kopacak,
Hâlkettiğin kilden, bile noksanım.

Ben beni eksilttim, nefsi zamanla,
N’olursun ya Rabbim, beni tamamla

İnsanlığa hiciv, olsun eserim,
Ben bindiğim dalı, kendim keserim,
Nefsimin ipiyle, beni asarım,
Yine tamamlanmaz, çile noksanım.

Ben beni eksilttim, nefsi zamanla,
N’olursun ya Rabbim, beni tamamla

Kul hakkı yemekten şişman Figani,
Karşı ve hemcinse, düşman Figani,
İnsan doğduğuna, pişman Figani,
İlk doğduğum halden, bile noksanım.

Ben beni eksilttim, nefsi zamanla,
N’olursun ya Rabbim, beni tamamla