Niyaz-ı Mutlak Şiiri - Batuhan Akpolat

fark ettik ansızın sığ sulara düşen o eksikliği
ey derin yörünge, ey muazzam sükut, uyandır artık beni

biz ki yolları, geçitleri ve gölgeleri senin renginle boyadık
aşındı bileklerimiz, kurudu ağzımızın pınarları

varsın daha da kurusun, sen varsan eğer bu kurak menzilde
göğsümüzde büyütürüz o hırçın rüzgarı ve yorulan nehirleri

sen ki kendi ışığınla kurdun bu devasa sahneleri,
yine kendin bağışla şimdi yarattığın o çaresizlikleri

kırılmış kanadımız, dökülmüş heybemizdeki o eski kelimeleri
yeniden üfle o ruhu, çek kurtar yeter o, yorgun günahkar gölgeleri

sana dönen bu yüzler, asırlardır hep aynı hasretle kavrulur
söküp at göğsümüzden, bizi senden ayıran o kirli perdeleri.

bir yangının ortasında, sadece senin serinliğine sığınmışız
koru bu emaneti, ulaştır menzile o, sessizce direnenleri.

dağılan bir girdapsın şimdi, yangın ve kül senden, hasat sensin
nerende saklar, emzirirsin bu sahipsiz, bu kimsesiz çölleri

sesini düşür ruhumuza, yıka kalbimizi, unuttur o sessizliği
gökte ve yerde eksilen ne varsa tamamladığın o yerleri

hatırla, toprağa o ilk fısıltıyı verdiğin mucizevi geceyi
bizi bıraktığın bu dipsiz, bu puslu, bu karanlık kuyularda

fırtınayı yaran, o kalbi selamete çıkaran gemileri
gölgene sığındığım bir gecedir bu ateşin kandilleri

büyüksün, o sonsuz şefkatine inandır artık beni
ey sarsılan ruhumuzun limanı, bu güçsüz eller kimin elleri

bir vakitler, zaman çölde öyle ziyan edilmiş ki...
ezilmiş bir uyanıştır; bu yükselen miracın kademeleri

ki sen can verirsin sese, beslersin geceden süzülen heceleri
biz senciyiz, biliriz yoluna köprü kurup o can verenleri

artık bize bir ufuk aç, bizi topla, kendimizi fısılda
ey biraz uzak, biraz yakın, beklerken bizi sınayan sevgili

unuttuk yönümüzü bu karmaşada, kaybettik o kadim izleri
genişlet daralan göğsümüzü, göster. o, vuslata erenleri.

yüzümüz yerde, yükümüz ağır, geçtik o heyhatlı denizleri
bir dokunuşunla canlandır, kuruyan o solgun yüzleri.

ey sana açılan avuçlarda birikmiş asırların o saf duaları
duy bu yakarışı, sevindir mahzun ve dahi yetim o, gönülleri.

kibir çökmüş yollara, nefis sarmış o yüksek yerleri
gaflete düşüp bırakmayız bu sefer o kavruk, kimsesiz tepeleri

seni sormam kimseye çünkü ben büyük bir dert taşırım
çünkü ben ey derim ve severim o, ey demeyi bilenleri

biz bir arınma nedir biliriz seninle, en iyi biz biliriz biz!
ey kim varsa bu gurbette, o tek olanın namına çeken kürekleri.

hasım acımasız, saplamış bağrımıza o nefretle namlu ve süngüleri
sen varsan eğer, aşarız öne çekilen o devasa engelleri