Nisan, gökyüzünün yeryüzüne yazdığı gizli bir mektuptur,Bulutlar her gece, yıldızların tozunu döker avuçlarımıza.İçimde kıştan kalan o eski, kırık dökük hevesler,Gözlerinin değdiği yerlerde sessizce sökülür bağlarından.İşte o an, zamanın nabzı avuçlarımda atmaya başlar;Aşk, göğüs kafesimde taze biçilmiş bir çimen kokusudur şimdi.Bakışların;Geceyi uykusundan uyandıran o ilk ışık sızıntısı,Dokunduğun her hüzün, içimde beyaz bir çiçeğe dönüşüyor.Eski sevdaların o solgun masallarını kapatıyorum artık;İçimde uyanan bu yeni gökyüzünde,Rüzgar bile senin adını fısıldayarak geçiyor ağaçların arasından.Nisan, takvimde bir ay değil artık,Seninle başlayan o upuzun, o sonsuz ömrün ilk günüdür.Sahi, her nisanda gökyüzü bu kadar mavi mi kokardı,
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta