Nisan, en sevdiğimdir 12 çocuğumdan,
Baharın müjdesi ve soğuk azaldığından,
Gördün mü hiç onda yarprak döken ağaç?
İnsan nasıl vazgeçer biricik çocuğundan?
Aslında bırakmazdın bilseydin onda ki yelleri,
Görsen sever miydin senin için açtığı çiçekleri?
Esintisinde dinlendin, kullandın gölgesini,
Ellerinle kopardın, umursamadın renklerini.
Yeri geldi sırdaşın oldu, gübre verdi toprağına,
Yeni ağaçlar yetiştirdi, ilgi verdi meyvalarına.
Hep denedi, katlandı poyrazlarına,
Her zaman dimdik kaldı, eğilmedi tek rüzgarında
Sen ellerinle kestin dallarını, etmedin merhamet,
Konuşurdun büyüsün diye, şimdi tek kelimen sükunet.
Baldı meydanları, olmuş zehir zemberek,
Aralığa döndü ortalık, yok yetişen tek bir çiçek.
Nisan olurdu her derdime derman,
Nisanda her deli dalgada sığınılan liman.
Lâl olmuş konuşmaz, istesen de okusa destan,
İnsan nasil vazgeçer biricik çocuğundan?
Kayıt Tarihi : 3.07.2026 18:58:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
