Nisa Şiiri - Bekir Şahin 2

Çok çektim
Kopya çekerken öğrendim hayatı
Bazen dayadım kurşunu namluya
Gıkı bile çıkmadı öldürürken soruları birer birer
Bazen de kaptırdım kulağımı öğretmenin kemikli ellerine…
Vasat bir öğrenciydim
Çok vaktim vardı
Çok dayak attım, çok dayak yedim…

Muallimlerimiz belletmedi bize tükenmez kalemlerin birer yalan olduğunu…
Fakat çizmeyi de onlardan öğrendim, silmeyi de…
Yontuş biçimimden ve saçtığım talaşlardan
İzimi herkes bilirdi
O çakı bana aitti…

Müzikten anlamazdım
Ben öyle sağ sol anahtarı bilmezdim
Notalar gibi dizilip üç kişi oturduğumuz yaralı sıralarda
Nisa adında bir kızı sevdim

Nisa kutu gibi bir ev
Bir elma ağacı çizerdi
Ahh canım…
Benimse kıyısı köşesi buruşuk
sağa sola attığım sayfalarım vardı
Çünkü hiçbir silgi silemezdi hatalarımı
Parmak izi bırakmadan tükürük darbeleriyle mıntıka temizliği yapardım resim defterimde
Sanatseverlerin iştahını kaçıracak düzeydeydi sergilerim
Mayın tarlası gibi oyuk oyuktu
Yüreğim…

Timsah çizerdim
Benim için ormanların kralı oydu
Kapitalist ülkeler gibi
Düzen böyle kurulmuş derdim
Ceylanı verirdim ağzına
O afiyetle yerdi ben de oturup izlerdim…

Çocukların yerlere fasülyeden harfler yazdığı demlerde ben
Gazete kupürleri okurdum
Onlar daha sümüklü mendillerini taşıyamayıp Tom ve Jerry’deki oyunu kavrayamazlarken
Sabahtan akşama kadar Meclis TV’yi seyrederdim
Belki de kavga etmeyi bu yüzden sevdim

Cetvel gibi dosdoğru olmalıydım
Mektebin dört duvarına sığamadım…
İş başa düştü
Majör oldum, zili susturdum, davulu başlattım
Terledim terlettim ama
Şampiyonluğa giden golü ben attım…

…

Epey yaşlanmış
Öğretmeni camiye giderken gördüm
Zamanının baharında
Vücudumun muhtelif yerlerine
Salvolar yapan, sortiler indiren ellerini öptüm…

Nisa…
Şimdi ne yapıyor acaba ?