Nihayet Güldü Şiiri - Semih Eratlı

Eli değdi elime, çekti elini,
Yakın gel dedim gelmedi,
Saramadım belini…
Anam görücü gelecek
Olacaksın gelini.

Dedim ama; inanmadı,
Gerçek dedim anlamadı,
Her ne desem olmuyor,
Yüreğimden kan damladı.

Gelirim der, gelmez,
Gülsün derim, gülmez.
Bu nasıl sevgilidir,
Kurumundan geçilmez,
Her nazına katlanırım,
Kıymetimi bilmez.

Yolda seke seke yürür,
Evin önünü süpürür,
Misafirleri çoktur,
Kahve pişirip götürür

Tatlı diliyle bilinir,
Herkese karşı naziktir,
Bir tek bana hırçınlaşır,
Demez :” Buna yazıktır !...”

Gelirim der, gelmez,
Gülsün derim, gülmez.
Bu nasıl sevgilidir,
Kurumundan geçilmez,
Her nazına katlanırım,
Kıymetimi bilmez.

Birgün yalnız yakaladım,
Çeşmeden su alacak,
Dedim : “ Elinden çok çektim,
Zannetme böyle kalacak.

Anam ananla görüştü,
Yarın akşam geleceğiz,
Sen cezveleri hazırla,
Kahve pişir içeceğiz.”

Bir de baktım ağzından,
“ Şükür “ sözü döküldü,
Asık suratı değişti,
Gözlerime bakıp güldü.

Çok çektim; ipe un serdi,
Şimdi anlaşıldı derdi.
Görücü dedim yaradı,
Evlenmekmiş muradı.