Yağmura doğruydu gözlerin...
Yağmura doğruydu gözlerin...
Ve sebebiydi bu; anlaşılmazlığının...
Gözlerin sevgi mi korku mu bakıyordu?
Yağmura doğruydu gözlerin...
Ve yağmur:
Büyütmüştü; gözbebeklerini,
Büyütmüştü; anlamlarını...
Anlaşılmazlığını...
Damlaların kesiştiği yerde;
Titriyordun....
Yağmur dokunuyordu hislerine;
Ve sen, titriyordun....
Yağmura doğruydu kayboluşun...
Ve tıpkı kalbindi; gözlerin;
Büyük, asil ve kararlı...
Anlaşılmazlık büyüyordu gözlerinde;
Ve sen, kayboluştaydın...
Yağmura doğruydu bekleyişin...
Kalbin; gözlerinde...
Sevgi mi, korku mu?
Bir yağmur sonatında;
Asaletin dupduru...
Sen, inanıyordun...
Yağmura doğruydu inançların...
Ve bir evren, bir dünya değildi umut...
Bekliyordun; kararlıydın...
Koskocaman bir kalp büyütmüştün...
Ve büyük yaşıyordun duyguları...
Ve tutkundun yağmura...
Yağmur,
Dokunuyordu hislerine
Ve besliyordu kendisiyle...
Yağmur,
Dokunuyordu kalbine;
Sevgi veya korku değildi önemi...
Asaletti,
Masumiyetti...
Ve ağlıyordu seninle...
Yağmura doğruydu gözlerin...
Ve
Beklediğindi; O....
09/11/03
nihan demirel
Eserleri
SHAKESPEARE'S JULIET
korkak bir karanlık içindesin akrep gibi.
Serçe gibisin kardeşim,
serçenin telaşı içindesin.
Midye gibisin kardeşim,
midye gibi kapalı, rahat.




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!