Yağmura doğruydu gözlerin...
Yağmura doğruydu gözlerin...
Ve sebebiydi bu; anlaşılmazlığının...
Gözlerin sevgi mi korku mu bakıyordu?
Yağmura doğruydu gözlerin...
Ve yağmur:
Büyütmüştü; gözbebeklerini,
Büyütmüştü; anlamlarını...
Anlaşılmazlığını...
Damlaların kesiştiği yerde;
Titriyordun....
Yağmur dokunuyordu hislerine;
Ve sen, titriyordun....
Yağmura doğruydu kayboluşun...
Ve tıpkı kalbindi; gözlerin;
Büyük, asil ve kararlı...
Anlaşılmazlık büyüyordu gözlerinde;
Ve sen, kayboluştaydın...
Yağmura doğruydu bekleyişin...
Kalbin; gözlerinde...
Sevgi mi, korku mu?
Bir yağmur sonatında;
Asaletin dupduru...
Sen, inanıyordun...
Yağmura doğruydu inançların...
Ve bir evren, bir dünya değildi umut...
Bekliyordun; kararlıydın...
Koskocaman bir kalp büyütmüştün...
Ve büyük yaşıyordun duyguları...
Ve tutkundun yağmura...
Yağmur,
Dokunuyordu hislerine
Ve besliyordu kendisiyle...
Yağmur,
Dokunuyordu kalbine;
Sevgi veya korku değildi önemi...
Asaletti,
Masumiyetti...
Ve ağlıyordu seninle...
Yağmura doğruydu gözlerin...
Ve
Beklediğindi; O....
09/11/03
nihan demirel
Eserleri
SHAKESPEARE'S JULIET
Kendi kendime konuşup duruyorum
Dağlara giden patikalarda katılaşan bahar çamurlarında yalnızım
Beni deli sanıyorlar
Sokulmalarımızı unutamıyorum kadınım
Hani gece yarılarında anlatılan




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!