Nihal Gece Kanatları

Bütün yıldızlar sönmüş,
Zamanın durduğu bir kalpte gece.
Ben, Nihal, uyandırdım kendi cemalimi:
Bir gizli güneşim ben, ten semasında.

Kimselerin görmediği âlemde,
Bir nehrin sesi akar damarlarımda.
Dokunuşunla her nokta bir dua oldu;
Susmak, en derin söz oldu aramızda.

Mistik bir kavuşma bu: ateşle suyun.
Ruhumla bedenim arasındaki sır perdesi.
Senin nefesinle açıldı bütün güller;
Gizli bahçemde aşkın ilmîyle yeşerdim.

Her temas bir tefsir, her bakış bir sefer.
Dudağımda kalan tat; metafizik bir şerbet.
Âlemler döndü içimde, sessiz bir sema ile;
Aşkınla yandı bu can, nura döndü külüm.

Ey dokunuşu ilahî olan!
Gizli hazinem, aşkın mihrabı sensin.
Seninle her an; bir vuslat, bir hicran…
Bu beden bir kitap, okuduğun her satır; âşıkâne.