Nidal Sis Şiirleri - Şair Nidal Sis

Lisede hayatın ipleri elimden kaçmış.
Geç oldu ama şimdi anlıyorum.
Kontrolün benden çıkışını izlemişim resmen!
O uğursuz kaygılar, korkular başlamış...
Artık hakim olamadığım durumlar var ortada, belli!
Çok bilinmeyenli denklemlerin ortasında kalmışım.

Gerçekten tarifsiz bazı kokular,
Zamanını hatırlatır bana, özletir.
Olayları ardı ardına yaşatır, gezdirir,
Hafif bir tebessüm bırakır suratımda.

Babaannemin bahçesindeki manolya mesela…

Aldırma, geçer bu dertler de dersen,
Dünya hayatını uzun bellersin.
"Yalansın dünya" dersen,
Ölümü bilirsin... Yakındır.

Yârinin attığı hoş bakış ne zamana kadar?

Her an tetikte olmak,
Hayatı her gün ormanlarda yaşamak...
Bir çakal mı var orada, taşın arkasında?
Arkamdan gelen ses de ne?

Bana yaklaşırken kalbim çok hızlı çarpıyor.

En iyisi olmak nedir?
Ya da en iyisi olduğuna kendini inandırmak?
Her zaman başkalarıyla kendini kıyaslamak...
En büyük ego savaşı, kendinle olan;
Narsistlik alametleri, bu dünyada var olan.

İnsanın iyi yüzü, bir sabahın aydınlığıdır.
Mevlâna’nın sözlerinde yankılanır o yüz,
Yunus Emre’nin gönlündeki sarı çiçekte…
Bir eldir, uzanıp dostça yarayı sarar,
Bir dildir, dargın kalpleri birbirine bağlar.
Ama en güzeli de, bir çocuğun gamzesidir o yüz.

Geliyorum, koca şehir, beton şehir.
Bir fahişe kadar kullanılmış,
Bir lağım gibi pislik biriktirmiş şehir.
Bir kedi gibi vefasız,
Bir katil gibi hayat çalan şehir.

O kadar aciz, o kadar çıplak ki gövdem;
Sana bile muhtaç olduğum saatlerdeyim.
İstanbul aynı, yine kalabalık ve kaba;
Yüzüme bile bakmıyor, şerefsiz!

Sigara içmemek bir gün sürüyor bu şehirde.

Aldım mı yine bir kızın ahını daha,
Ne yapsam olduramadım,
Sevgiyi bir türlü bulamadım.
Nefretiyse bir ayrılıkla daha kazandım,
Sürekli dalgalanan şu küçük denizde.

Ne zaman değişecek hayatım?
Biliyorsun! Söyle, kader!
Yoksa beni üzmek değil mi niyetin?

Bu dert ne bitmez dertmiş!
Dermanını bulmak diye bir şey de yokmuş,