Ayaklarım bir pergel gibi kanırtarak çiziyor kaldırımları
Ve adımlarım geniş halkalar oluşturarak uzaklaşıyor benden
Sokaklar açılmış bir kapı sanki sensizliğe
Köşe başlarında başıboş serseriler kadar tedirgin kalbim
Her an bir vukuat işleyebilir ellerim
Ne olur ellerimi saklayacak bir yer göster bana
Sen yoktun ,ben yoktum
Kimsesizdi kediler, boştu koltuklar yalnız trenlerde
Neşesi kaçmıştı uçurtma uçuran çocukların
Ellerinde ipi kalmıştı sadece,
Gökyüzü de yoktu
Kuru kalabalıklarda tek başına kalmış bir çocuktu düşlerim
sessiz düşlerim var sana dair
seni özlemek gibi bir derdim var
gözlerime saçlarının gölgesi düşmüş
biliyorum ki aramızda uzun yollar var
belki de yıllar ,belki aylar var
sensiz düşlerim var sana dair
Soğuk işlemişti içine
Çıkardı montonu
iyice hissetmek istedi soğuğu
iyice hissetmek iyidir dedi iç sesi
belki böylece unutabilirdi
içinde soğumayan o aşkı...
Sürdüm kalbimi sessizliğe
Lal oldu dilim
Suskunum ben hep sensizliğe
Mevsimler geçer, günler ve geceler
Geçmez gözlerine olan hasretim
Terk edelim bu şehri
Bir martı kanadına hüzünlü bir yüz çizerek
Ve belirli belirsiz bir ıslık tutturarak
Camdaki bir çatlak gibi sessizce ,milim milim adımlayarak
Geride çok gam çok keder bırakarak
İçimizdeki bu kadim yalnızlık kalsın geride
Volga nehri gibi uzayıp giden
Kör diyaloglar, sessiz çığlıklar
yarını tüketen, içimi üzen
şüpheli, karamsar ve korkunç sözcükler
Çok roman okudum ağır ve kalın
Yoktu hiçbirinde böyle bir kadın
Ağır ağır ilerliyor bulutlar
Grinin tüm tonları eteğinde
Birazdan ağlar bu şehir
Yapraklar uçuşur,
Aklım karışır
Uğultusu başlar yalnızlığın
yagmur yagıyor
şehrin ışıkları,sarı sıcak ve uzak
karanlık dehlizlerinde sokakların
ne sen varsın ne de ben
yagmur yağıyor,
camlardan süzülen damlacıklar gibi
dalından kopan şu sarı yaprak
dalında duran bu yeşil yaprak
yerde toprağa düşmüş şu kızılca yaprak
döngüsü var bir yaşamın
ne anlatmak istiyor bize
yitip gideni mi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!