Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Ankara Üniversitesi mahzun,
İsmail Miser’i, seveni gitti.
Emekler vermişti çok uzun uzun,
Kurumun yürekten öveni gitti.

Halkla ilişkiler kuran biriydi,

Hakkı ile soyadıdır İnönü,
Kurtuluşta orda oldu İnönü.
Makûs talih yendi, geçilmez önü,
Kuruluşta önde geldi İnönü

Bayrağa kanını bulaştırandır,

İradeye kasıt yapıldı gördü,
Öfkeyle meydana çıktı İstanbul.
Adalet yolundan sapıldı gördü,
Hukuk meşalesi yaktı İstanbul.

İstanbullu kumpasları anladı,

Bizans olunca dününde,
Oyun kuruldu önünde;
Ramazan'ın ilk gününde,
İstanbul'u şeytan çarptı.

Allah'tan yedi şamarı,

Halk düşmanı terör yine devrede,
Masum insanların kıydı canına.
İstiklal Caddesi gibi çevrede,
Annenin, çocuğun girdi kanına.

Emperyalist kulu, zalim uşağı,

Uçakla, sarayla, parayla değil,
İnsanlık yolunda yürür itibar.
Hiyerarşi ile sırayla değil,
Akılla en önde durur itibar.

Saltanat tahtına otursan boştur,

Sevdiğim yaş aldıkça iyi ki doğmuş derim,
Şükrederim Tanrı’ya bana Nur verdi diye.
Yıllar yılı yanında onurlu oldu yerim,
Hep gurur duyuyorum beni yâr gördü diye.

Sayesinde kuruldu bir mutluluk hanesi.

Umudum kadınlarda, zalime dur diyorlar,
Her koşulda hakkını arayan kadınlar var.
‘Biz varken yurda zarar vermeniz zor’ diyorlar,
Ülkemin doğasını koruyan kadınlar var.

Ormanı, dereleri peşkeş çektirmiyorlar,

Ankara’nın yardıma muhtaç olduğu anda,
Tüm yükleri sırtlandı, iyi ki Mansur geldi.
Dertlerin arşa kadar çıktığı bir zamanda,
Halkı için dertlendi, iyi ki Mansur geldi.

Pandemi döneminde ellerden tutan oldu,

Her gün şükür ederim iyi ki varsın diye,
Şansımın hayranıyım sen bana yarsın diye.
Yanına sığınmışım ışığın sarsın diye,
Ruhumu aydınlatan kutsal Nurumsun benim,
Bedenime can veren öbür yarımsın benim.