Karanlık sokaklarda sessizce akan sular,
Toprağı gizemli fısıltıyla döven sular.
Ruhumu esir almış, yorgun düşen gölgeler,
Geceye hapsolmuştur, kilitli pencereler.
*
Solgun bir ışık vurmuş, o ıslanmış taşlara,
Kimsesiz bir hüzün var, karışmış gözyaşlara.
Göklerden yere sızmış, bir dilsiz melankoli,
Rüzgarın nefesinde, saklıdır gizem seli.
*
Uzaktan yankılanır, adımların sesleri,
Sislerin arasında, kaybolmuş nefesleri.
Buz gibi damlalarla, belirsizleşmiş hatlar,
Zamanı yutup durur, çöküp giden kanatlar.
*
Camlara vuran ritim, karanlık bir senfoni,
Ruhları titretiyor, bu çaresiz armoni.
Unutulmuş anılar, dirilmiş her yağmurda,
Kayıp giden umutlar, silinmiş bak çamurda.
*
Gök gürler derinlerden, böler bu sessizliği,
Korkuya teslim eder, sarhoş kimsesizliği.
Toprak kokusu sarar, üşüyen bedenleri,
Karanlık kucaklıyor, bu sessiz gidenleri.
*
Aynalardan yansıyor, kırılmış hevesimiz,
Boşluğa karışıyor, tükenen nefesimiz.
Bulutlar ağlıyorken, gizli bir kederde biz,
Siliniyoruz sanki, bırakmadan tek bir iz.
*
Her damla bir sır taşır, gecenin ortasına,
Mühürler karanlığı, göğün dar yakasına.
Sokak lambalarından, dökülmüş sarı zehir,
Yağmurun kollarında, uykudadır hep şehir.
*
Dinmeyen bir ağıttır, gece yağan yağmurlar,
Korku saçan, o ürpertici gizli çağrılar,
Soluk bir manzarada, şimdi o karanlıklar,
Nerede şimdi, o dibe vuran yalnızlıklar?
Kayıt Tarihi : 18.11.2026 21:54:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!