yine karanlıktı gece
özlemin bir sis gibi
çökmüştü yüreğime
boğuluyor, nefes alamıyordum
sensizlik bir bıçak gibi
dayanmıştı benliğime
acılar içinde kıvranıyordum
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




güzel ve anlam dolu bir şiir.tebrikler şairim
seni düşünüyordum,sen oluyordum
özellikle bu imge vurdu beni..............
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta