Nefsime Şiiri - Ehyet Dumlu

kalabalık başlayan bir hikâyenin son cümlesindeki yalnızlık,
tövbe tutmayan günahlarımın bedeli,
kor tutan bacalarda boğulan duman,
yoksa bu güneş tutulmasını bir ömür mü yaşayacak gözlerim?
yıldızlar da söndü...

nedir bu aynadaki sır,
beni benle besleyen,
bana bir ben daha ekleyen,
nedir bu külhanbeylik,
nedir bu kibir?

hangi ağa, hangi bey,
Süleyman'ın ordusuna karıncalar bile yol verdi,
oturmuşsun Belkıs'ın tahtına,
bu öfken niye,
neden kin kusarsın tövbe tasıma?

tazip ettim kalemimi kan ile,
zırh vurdum parçaladım yüreğimi,
aç köpekler yesin buz üstünde kokmuş leşimi,
yetim çocukların hayalleri de bulamaz artık beni,
ey ölüme muteriz nefsim,
tövbeye karşı bu öfken niye,
hayat bir kuş ki konup uçarken,
neden bu harabat diyara bu muhabbetin,
çare mi buldun ölüme?

kalabalık başlayan bir hikâyenin son cümlesindeki yalnızlık,
tövbe tutmayan günahlarımın bedeli,
kor tutan bacalarda boğulan duman,
yoksa bu güneş tutulmasını bir ömür mü yaşayacak gözlerim?
yıldızlar da söndü...

01.03.2026 Ehyet DUMLU