ellerini bulsam gözlerin kayboluyor.. NEFESİNİ ALSAM seni yaşatamazdım ki düşünüyorum ondanda vazgeçiyorum, anlamsız boş cümlelerle dolduruyorum satırlarımı, yine elimde kalemin aklımda sen birde doğum günü hediyen, ben ona sarılıyorum oda bana anlıyoruz birbirimizi işte, günleri sayıyorum haftalara yetişiyor derken aylar ve yıllar hiç boş geçmiyor bir resmin çerçevesinin içinde iki beden birde ulaşamadığım düşlerim kaldı. ((yaban gülü))
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




yüreğinize sağlık
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta