Nefesim Şiiri - Leylaa Ecrin

NEFESİM ŞİİR
🌹🌹

Ey nefesim…

Hangi uçurumun sessizliğinde unuttun beni,
hangi zehirli akşamın kollarında eridi adın?
Göğsümde pas tutmuş bir çan gibi çarpıyor kalbim;
her vuruşunda biraz daha
ölüme benzeyen bir hayat doğuyor.
Bu şehir…
İs kokulu bacaların altında
günahını yağmura anlatan taşlardan ibaret.
Lambalar sarı bir humma gibi titriyor,
sokaklar,
eski bir mezarın çatlamış dudakları kadar suskun.
Her nefeste ciğerlerime
karanlığın siyah polenleri doluyor.
Sanki görünmez bir cellât,
boğazıma geceden örülmüş
ipeksi bir ilmik geçiriyor.

⋆.✮ 00𝓛𝓔𝓨𝓛𝓐𝓐___✮.⋆

Gökyüzü artık mavi değil;
solgun bir aynanın
kırık yüzü yalnızca.
Yıldızlar,
unutulmuş gözyaşları gibi
uzaktan bakıyor bana.
Ey nefesim,
sen de terk ettin beni.
Bir kuşun kanadından düşen son tüy kadar
hafif ve kimsesiz kaldım.
Ruhum,
kara bir güvercin gibi
çıkışı olmayan göklerde dönüp duruyor.
Ve yine gece…
Siyah kadifeden bir kefen gibi
omuzlarıma usulca seriliyor.
Saatler,
paslı bir manastır çanının
bitmeyen matemini taşıyor duvarlara.

⋆.✮ 00𝓛𝓔𝓨𝓛𝓐𝓐___✮.⋆

Aynalar bana yüzümü değil,
içimde susturamadığım mevsimleri gösteriyor.
Dudaklarımda suskunluğun acı tadı,
gözlerimde hiç doğmamış sabahların külü var.
Bir karga,
yıkık bir çatının ucundan
bütün sokağa karanlık saçıyor.
Ben yürüdükçe
gölgem benden önce uzuyor,
ardımda kalan izleri
sessizlik örtüyor.
Ve artık korkmuyorum geceden.
Çünkü karanlık,
beni benden daha uzun zamandır tanıyor.
Adımı,
suskunluğumu,
kırılmış düşlerimi ezbere biliyor.

⋆.✮ 00𝓛𝓔𝓨𝓛𝓐𝓐___✮.⋆

Bir gün,
son nefesim de bu ağır havaya karışacak.
Ne bir ağıt kalacak ardımdan,
ne de adımı hatırlayan bir ses.
Yalnız,
yağmurun aşındırdığı taşların arasında
eski bir iç çekiş dolaşacak.
Ve ruhum,
kanatları külden örülmüş kara bir kuş gibi,
ışığın ulaşamadığı sonsuzluğa süzülecek.
İşte o zaman anlayacağım:
İnsan,
ölüme vardığı için değil,
umutlarının sesini yitirdiği anda
gerçekten yalnız kalır.
Ben ise,
o sonsuz sessizliğin içinde,
adını arayan
kayıp bir nefes olarak
dağılacağım.