Nefesim Şiiri - Barış Yüksel

Akşamın efkârı yıldızlara vururken bir sen geliyordun içimden…
Hissetmek elde değildi…
Ve artık emindim sesten yüzümde bir tebessüm ve tebessümün arkasından bir sevinçdin…
Göz yası toprakla buluşma vakti gelmişti
Toprak kucağını açmış seni bekliyordu sanki
Ve bilmiyor du ki göz yası cennet gözlere ve yanaklara ihanet edip toprağa koşmuştu…
Ama toprak senelerce beklemiş çesine onu sarıp sarmaladı içine çekti, kokladı
Bu göz yası ile toprağın dillere düsen sevgisi
Mısralardan dökülen cümleler gibi…
Şelale gibi, akın akın sana gidiyordu yürek
Anlamıyordu?
Kışın da İlk bahar gelmiş ti ne hikmet Yarabbi! …
Bir hikâyede böyle başlıyordu hüzünle kalbin buluşmasıydı aşk
Hissetmekti seni…
Geceyi gündüze bağlamaktı
Ve senin için! İçin içİn yanmaktı…
Yollar susmuş sevgim sana hizmet ediyordu
Ve beyin körelmiş sadece kalp sen! sen! sen! diye atıyordu
Hissetmekti aşk bir bir…
Geceyi gündüze bağlamaktı senin için uykusuz geceler de!
İçin için yanmaktı…
Kadere hesap sormak
Geleceğin hayali ile büyükmekti.
Şarkılar gibi bir bakış bakmaktı
Günü saati bilmeden yaşamaktı seni
Bir acayip hallerde olmaktı
İçinde bir sen duygusu ile iki kişilik davranmaktı…
Hissetmekti aşk…
Geceyle gündüzü birbirine bağlamaktı
İçin için yanmaktı…
Mimar Sinan ın Mihrimahı olmaktı
Gece ile gündüzü ay la güneşi yan yana getirmekti
Hissetmekti seni…
Sen iste gelsin gönlümün ilk baharı nakaratını defalarca dinlemekti
Gül görünce utanmasını istemekti senin güzeliğinden…
Ve topraklarımın üzerinde düşlemekti seni
Anlatılmaz yaşanır’ kelimesini yaşamaktı
Beyaz gelinlikler içinde düşlemek senle birlikte ölmekti aşk
Hissetmekti seni geceyle gündüzü bağlamaktı
Ömür geçirmek dileğiyle mısralara son vermekti
Seni senden alıp yaşamaktı NEFESİM diyerek yaşamaktı aşk…