Nefes Ve Nida Şiiri - Muhammet Salih Zengin

Bir damla düştü deryaya, adı insan kondu
Kendi gölgesine sordu ben kimim diye
Ayna kırıldı, parçalar çoğaldı,
Her zerrede bir sır,her nefeste bir nida

Ne ararsan kendinde ara,dedi Hızır
Yol dışarıda değil, içindeki çöle düşer
Kum tanesi kadar küçüksün,ama
Bütün kâinatı taşıyan bir sırsın sen

Aşk ateşiyle yanmadan olmaz bu iş
Mum gibi erimek gerek, ışık olmak için
Ölmeden önce ölmekmiş marifet
Toprağa düşen tohum gibi yeniden dirilmek

Hayatın anlamı bir sual değil bir hâl
Sema döner, gönül döner, zaman durur
Sen susarsın kâinat konuşur o an
"Ben vardım,sen varsın,o var"

Ve anlarsın ki yolun sonu yokmuş
Çünkü yolun kendisiymiş menzil
Her adımda hakka yürürmüş insan
Her nefesle biraz daha yakınlaşarak.