Neden Geldin Şimdi? Şiiri - Salih Ataşlı

Tam unutmaya başlamışken gözlerinin rengini,
Silmişken zihnimden o saçma sapan anıları,
Yaktığın ateşin küllerini avuçlarımla toplamaya,
Söndürmeye başlamışken içimdeki yangını
Neden yeniden harlamaya geldin?

Sevimli mi sanıyorsun kendini
Bunca eziyetten sonra?
Bunca kırılmışlığın, bunca suskunluğun,
Bunca gecenin hesabı yok mu sanıyorsun?

Ben, sevgimin hatırına
Tutunmaya çalıştım senin sevginin
En keskin uçurumuna.
Ellerim kanaya kanaya,
Tırnaklarım taşlara saplana saplana
Bir ömrün ucundan tuttum.

Tam düşerken,
Tam bütün gücüm tükenmişken
Kendini son bir kez göstersen ne fayda?

Ama dur...

Sen kendini göstermeye de gelmedin, değil mi?

Anladım.

Sen, paramparça oluşumu seyretmeye geldin.
Bir insanın sevdiği tarafından
Nasıl yavaş yavaş eksildiğini,
Nasıl kendi içinde sessizce öldüğünü
İzlemeye geldin.

Evet...
Sen zalimlerin en zalimisin.

Artık izaha gerek yok.

Fakat bilmediğin bir şey var:

Ben seni sevdiğim için
Senin istediğin yerde yok olmayacağım.

O uçurumun en dibine düşsem bile,
Paramparça olsam bile
Yüreğimde taşıdığım sevgiyle toprağa karışacağım.

Ve yeniden filizleneceğim.

Çünkü içinde sevgi taşıyan hiçbir yürek
Gerçekten yok olmaz.

Bazen kırılır,
Bazen susar,
Bazen bin parçaya ayrılır...

Ama her parçasından
Başka bir sevgi fidanı çıkar.

İnsan, sevdiğini parçaladığında
Kazandığını sanır.

Oysa bilmez ki
Her kırdığı parça,
Etrafına biraz daha sevgi saçar.
Tıpkı cam kırıklarına güneşin değmesi gibi

Bir gün başını kaldırdığında
Kendini, kendi elleriyle büyüttüğü
Bir sevgi ormanının ortasında bulur.

Kaçacak yer arar.

Bulamaz.

Çünkü sevginin duvarları yoktur;
Ama insanı içine aldığında
Çıkışını da bırakmaz.

Ve işte o zaman
İçten içe erimeye başlar.

Güneşe dayanamayan karlar gibi...

Önce biraz çözülür.
Sonra suya dönüşür.
Sonra bir damlaya...

En sonunda,
Varlığından geriye yalnızca
O küçücük damla kalır.

İşte o damla,
Sevginin ne olduğunu
Tam da o zaman anlar.

Güneşe sarılmak ister.
Kendini kurtarmak,
Yeniden var olmak ister.

Ama ne fayda?

Çünkü bazı gerçekler
İnsan onları anladığında değil,
Çoktan kaybettiğinde gelir.

Güneş sıcaktır.

Öylesine güçlüdür ki
Damla ona tutunmaya çalışırken
Kendi varlığından bile vazgeçer.

Buhar olur.

Gökyüzüne karışır.

Ve ardından
İzini sürecek tek bir damla bile kalmaz.

İşte sen de
Bir zamanlar sevdasına tutulduğum insan...

Ben senin güneşindim,
Sen benim damlamdın.

Sen beni yakarken
Ben seni yaşatmaya çalıştım.

Şimdi sen o ateşin ne demek olduğunu
Anladığında,
Ben çoktan küllerimden doğmuş olacağım.

Pişman olsan ne fayda?
Sevsen ne fayda?
Geri dönsen,
Ellerini uzatıp bana yeniden sarılsan
Ne fayda?

Çünkü bazı insanlar
Kaybedildikten sonra değil,
Kaybetmeden önce sevilmelidir.

Bazı yaralar sarılmadığında değil,
Çok geç sarıldığında kanar.

Ve bazı sevgiler vardır;
İnsan kıymetini anlayana kadar
Çoktan başka bir hayata dönüşmüştür.

Benim sevgim de öyle olacak.

Sen beni yıktığını sanacaksın.

Oysa ben,
Yıkıntılarımın arasından
Yeniden doğacağım.

Sen ardımdan bakarken
Ben sana değil,
Kendime doğru yürüyor olacağım.

Ve belki bir gün
Gökyüzüne baktığında
İçinde açıklayamadığın bir boşluk hissedeceksin.

İşte o boşluk,
Bir zamanlar seni bütün kalbiyle seven
Ama senin ellerinde
Paramparça olan insanın yeridir.

O gün anlayacaksın:

Bazı insanlar kaybedilmez.

Sadece bir daha
Sana ait olmayacak kadar
İyileşirler.

Ve ben...

Ben iyileşeceğim.

Senin sevmediğin yerlerimden,
Senin kırdığın yanlarımdan,
Senin öldürdüğünü sandığın
Bütün duygularımdan
Yeniden bir ben kuracağım.

Sen ise,
iş işten geçtikten sonra
Sevginin gücünü anlayacaksın.

Ama o zaman
Ben olmayacağım.

Çünkü ben,
Senin bıraktığın yerde kalmayacağım.

Ben oradan
Çiçek açarak çıkacağım.