canım insanlık;
haşmetli bakışların
iki dudak arasından fırlayan
dokuz milimetre çapta kurşunun
“kıpırdama yakarım” edası
ağır abi modunda
eksikliğin tamamlanmıyor
yüreğim almıyor
ve boşluğun dolmuyor
yokluğun
koymaya başladı
nerede kaldın
senin suçun değil
belki eksikliğin
zorluklardaki direncimi
sevme yetimi
yaşama dair umudumu
inadına
gönlüme kuş girmiş de
çırpınır durur yüreğim
sis çökmüş adeta
göğüs boşluğuma
göz gözü görmez
kanım donar
hüznü, mutlulukla
acıyı, sevinçle harmanlayan
içselleştirdiklerini
hamuruyla yoğuran
anlamsız geleni kavramlaştıran
sevgiyi çoğaltan
her koyun
kendi bacağından asılır
bireyselliği
herkesin kışı kendisine
bencilliğinde
nerede kalır biraradalık
en yakın ihtiyaç
açken yatmadığımız
külüne muhtaç olduğumuz
o güzelim komşuluklar
hoş sohbet dostluklar nerede
nerede kaldı
ne olur
birisi bana anlatsın
bir gün kan, ter içinde
canımdan can vermek için
mücadele edeceğimi
nefesini hissedemeyeceğimi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!