Necdet Uçan Şiirleri - Şair Necdet Uçan

ortalık süt limanken
nedensiz kararıyor gökyüzü
belli ki ardından
insanlığın içini ısıtan
hiç batmayan
güneş doğacak

anladım ki
birkaç beden
büyük geldi sevdam
karşılığında
ne bir selam
ne kelam

fırtınalara meydan okuyup
hilafsız
okyanusları yaran
gökyüzüne uzanırken
dimdik, ayakta duran
mağrur bakışlı,

virgül yetmez
silmekse anlamsız
yeni umutlarla
ve paragraf yaparak
hatta,
yeni sayfa açarak

bilime
akla
fenne
dönüşüme
örgütlülüğe
ve kavgaya

biliyorum
ilk düğmenin iliklenmesindeki
yanlışla başlayan
ve kendini tekrarlayan
kaçınmayan
çekinmeyen

Her ayağa kalktığımda
Düşüncemden vurulurum
Yalpalarım
Sol yanım sancır
Boylu boyunca üşürüm
Dertlenirim

hayatımın baharında
ilk açan
hayata bağlayan
mimozamsın
hem geçmişim
ve

aklımı
başımdan alan
göçebe sevdamın
anayurdu
yüreğimin
mihenk taşı

kalabalıkların rağmına
günbegün
ve umarsız
yalnızlıklar büyüttük içimizde
tenha yüreğimizle savrulduk
tüm bağlılığımızla