Necdet Uçan Şiirleri - Şair Necdet Uçan

inan
o sevda
o kadar
emanet duruyordu
üstünde
ve o kadar

Otomasyon çağında
Robotlar üstlenmiş işçiliği
Programlıyorsun
Makinenin dişlilerini
Yerleştiriyor her şeyi
Yerli yerince

Alın terini aşına akıtan
Yaşama sevincini
Sevgisini katan
Dünyayı
Her gün yeniden yaratan
Halayını çekmeye

baharı
yüreğinin derinliğinde
umudu
gözlerinin buğusunda sakla
ve asla vazgeçme

anlık kararla
yüreği kanatır
geçmişi unutur
süreci uzatır
yaraya tuz basarak
gemileri yakarak

her gidişinde
özlemle
dönecek olmanı
yüreğimin
öksüz kalmayacağını
sevdim

biliyor musun
en çok da;
pürüzsüz kararlılığını
inanılmaz inatçılığını
gönlünün saydamlığını
yüreğinin aydınlığını

geçmişe dair
en çok çocukluğumuzu
saflığımızı
içtenliğimizi
ve sevgilerimizi özledik

havayı
suyu
kurdu
kuşu
doğayı
ama seni daha çok

alçakgönüllü
sade yaşantımızda
sende
ne kadar kaldım
bilmiyor
ve kestiremiyorum