Necdet Uçan Şiirleri - Şair Necdet Uçan

öksüz bir çocuk gibi
sahipsiz bıraktın yüreğimi
ehvenişerdi
haftada bir de olsa
söyleşebilmek
görebilmek seni

içim
es dalgası kadar dip
başım
r kadar diktir
mesele
çöktürmemektir

Herkeste
Eylül beklentisi
Bir hazan takıntısı
Arayan, soran
Umudunu bağlayan
Hüzünlenen

yağmur
nazlı nazlı çiseleyerek
ağaca
toprağa
yaprağa düşer
ve yerdeki karıncaya

ayağımın tozuyla
siftah eden yüreğimle
meyveler çiçekteyken
gün ışımadan
duygular kirlenmeden
sevdim seni

buğdayın başağı
güneşin feri karartıldı
yeşil artık yapay
ovanın
yüce dağ başının dumanının
doğallığı kalmadı

uzun zaman oldu
yıldızlar
yol göstericiliğini yitireli
ay, aldı aydınlığını
çekti gitti
köşesine çekildi

O boncuk gözler
Çocuk yaşta düşer dehşete
Hangi kötümserliğe
Hangi kimsesizliğe
Tanıklık eder bilinmez
Bedeninde

çakaralmaz
yarımakıl
sabıkalı
boşta gezer
ne zaman
ne yapacağı

sevdanın yakıcı eli
dokununca yüreğine
ve duygunun
bam teline
heyhat !
alıkoyamıyorsun