Ne Kaldı Şiiri - Hüseyin Özçelik

Bitmez şu dünyanın bitmez çilesi
Gitti gençlik hele saçlar ağardı
Çevirip durur felek hilesi
Ak oldu başıma sanki kar yağdı

Ayaklar yorulur yol çekilmiyor
Uzaklar kararır hiç görünmüyor
Yaşlılık gam tasa bak sevilmiyor
Zaman geldi gitti nidem ağladı

Yaylalar şendi gençlik zamanı
Boz bulanık olurdu dağın dumanı
Patoslar kurulurdu harman zamanı
Yaş geldi gitti anılar mazide kaldı

Ekinler biçilirdi ırgatlar zorda
Halaylar çekilirdi gençler horonda
İnsanlık dostluklar kaldı zamanda
Yıkıldı sevgi saygı virane kaldı

Çeşmelerde sular buz gibi akar
Mor sümbüllü dağlar mis gibi kokar
Gönül penceresinden geçmişe bakar
Anılar sayfasında hatıra kaldı

İsimler kazardık taşlar nakışa
Nazar eder gönül sevgi bakışa
Zaman tükendi yollar döndü yokuşa
Neyleyim el ayak artık kendini saldı

Horozlar öterdi şafak atmadan
Koyun kuzu sesi dalga dalga yayladan
Çobanlar kaval çalar iner dağlardan
Şimdi yollara bakarım ahuzar kaldı

Hüseyin’im geçti bizden o günler
Güllerde garip kaldı bülbüller
Sevgiliye sevdiğini söyleyen kalmadı diller
Dost bahçesinde yanan bir ateş kaldı