biri anlatsın, onsekizi yirmialtı geçe
ayın ondokuzu, perşembe
cebeli mahallesi beşinci sokak no yedi
açık sarı rengindeki masanın karşısındaki
beyaz boyalı duvarın üzerindeki saatte
akrebin altıda, yelkovanın beş ile altı arasında olduğunu
birisi hatırlasın dün bu saatlerde masanın boş olmadığını...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta