Ne Şiiri - Can Yiğit Tunçman

İnsanı neye benzetmeli?
Söze bürünüyor varlık sessiz sedasız
An anıyı öldürüyor anı anı
Herkes her yerde her şeyi arıyor
Sır saklatıyor içimdeki sırtlan
Sınırıma saldırıyor, sabrımı ısırıyor, suratıma sırıtıyor
Aklımın ötesini düşünüyorum
Olmanın hayali yok, yapmanın fikri
Düşüncem beynimden vuruyor beni
İçimde kaşifimi arıyorum
Her yanım ayrı bir şeyken ben nasıl ben olabiliyorum?
Neden noktalarda susarız ki? Her noktayı konuşsak
Ölmeden bilemem, bilmeden ölemem
Her şeyin fazlasını biliyorum
Yaşamı yaşam olarak buluyorum, yaşamayı bulamıyorum
Hayatı paylaştıklarım paylaşıyor hayatımı
Her şey her şey olduğunu bilmiyor
Yaşam ve ölüm hem yaşıyor hem ölüyor
Kaybolmuş her şeyin kendisi
Uyursak ya sabahları kaçıracağız ya geceleri
Varım yoğumla yoka varıyorum, yok
Toklar acıkana kadar açlar tok
Ellerimde bitmeyen depremler oluyor
Beynimle kalbim ağzımda buluşuyor
Nedir adımızdan farkımız?
Nedir ardımızdan farkımız?
Harfler avuçlarımda tek başına cümle
“Ses” diyorum. Sesimi duyamıyorum. “Susuyor.”
Hiçbir şey olmuyor diyor olup biten
Düşünüyorum, düşüp ölüyorum
Varlığıma var olduğunu hissettiren şey de ne?