Ben, adını taşıyan bedenden ibaret biri değilim.
Ben; suskunluklarımın içinde büyüyen, yaralarından ışık sızdırmayı öğrenmiş bir yolcuyum.
Bazen bir rüzgârın kulağıma fısıldadığı sır, bazen gecenin en karanlık yerinde bile sönmeyen tek kıvılcımım.
Beni tanımaya çalışanlar önce yüzümü görür; oysa ben, gözlerimin arkasında sakladığım sonsuzluğu taşırım.
Ben ne tamamen geçmişim, ne de henüz gelmemiş geleceğim...
Ben, her nefeste yeniden doğan bir bilinmezim.
Ruhum zamanın çizgilerine sığmaz; çünkü ben yalnızca yaşayan biri değil, hayatın kendisini anlamaya çalışan bir arayışım.
Yıllar bir gözyaşı olup da kaymış
Nurlu ihtiyarın yanaklarında.
Yapraktan saçını yerlere yaymış,
Sonbahar ağlıyor ayaklarında.
Süzüyor ufukta bir kızıl yeri,
İçi karanlıkla dolu gözleri;
Devamını Oku
Nurlu ihtiyarın yanaklarında.
Yapraktan saçını yerlere yaymış,
Sonbahar ağlıyor ayaklarında.
Süzüyor ufukta bir kızıl yeri,
İçi karanlıkla dolu gözleri;




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta