Gidiyorum
Arkamda hüzzam bir AŞK bırakarak
Damla kadar sevgi almıyorum yanıma
Bir ben'i koyup bavuluma
Kat,kat sığdırarak yalnızlığımı kimsesizce gidiyorum
İçimin mahzenine indim
Herşey yıllanmış
Yüreğimden kekremsi kokular yayılıyordu
Korktum karanlığından yalnızlığın
Soğuk ve imgesiz çığlıkları damlıyordu
İçimin sarkıtlarında
Gün kızararak gidiyorsa
Gök alaca renklere bulanmışsa
Özlem yüreğe çöreklenmişse
Durup dururken gözün seğiriyorsa
Zaman burnundan soluyorsa
Sarmışsa ortalığı ağır bir anason kokusu
Susma'cayı öğrendim
Ağlama'cayı öğrendim
Kahır'cayı öğrendim
Özlem'ceyi öğrendim
Ama
Biliyormusun
Ne vakit
Gözlerimi yumsam
Sen'li kabusların
Merdivenlerinde buluyorum
Yorgun
Kırgın yüreğimi
Seni anlayamayanın
Seni sevmeye güç yetirmesi
İmkansızdır
Seni sevmeye cüret etmesi
Apayrı birşey
Senim tuttu yine
Benliğim tutuştu
Çekildim bir köşeye
Avutuyorum
Yokluğunda ki beni
Varlığına lades tutarak
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!