Nazlı Arman Şiirleri - Şair Nazlı Arman

Uyusa artık mecnun yüreğim
Canı yanıyor karanlığın bile
Görünce gecenin koynuna
Çaresiz sığınışlarını

Yoruldum
Her
Gece
Ümitsiz
Karanlıklarımı
Doğan

Gidince sen
Benim yüreğimde
Senin peşin sıra düşer
Sararak sırtına
Üstü açık özlemlerini

Sahi
Söylermisin
Neydi O
Adın
Geçtikçe
Ürperişim

Bebeğim,yosun gözlüm
Üşüyormusun
Mevsim hep zemheri
Gitmiyor mevsimden
Soğuk,kar,yağmur
Senin benden

AŞK
Zembille inerken kalbime
Asasıydı sarkıt gözlerim
Tekil sevda da çoğulmalara
Tek sesli AŞK'a kovulmalara
Yobazdı yorgun yüreğim

Aklıma uğramadığın
Tüm gecelere
Nöbet yazıyorum

Turkuaz bir gecede
Tutulan üç beş nöbetleri
Sürüyordu yürekleri ateşe
Yeşile pembeye çalan renkleriyle
Şahitti serçeler
Gecenin çıkmaz saatlerinde

Vedalar kanattı hep yüreğimi
Sürüldüm her defa kendime
İtiklendim içimin derinliklerine
Tutamadım hiç
Ayrılığın elini

Şu
Yüreğim var ya
Terbiyeden nasibini
Almamış olan
Hala
Sevginin