Nazlı Arman Şiirleri - Şair Nazlı Arman

Avazım Çıktığı Kadar Sustum
Sadece İçim Çok Kanadı

İçimin mahzenine indim
Herşey yıllanmış
Yüreğimden kekremsi kokular yayılıyordu
Korktum karanlığından yalnızlığın
Soğuk ve imgesiz çığlıkları damlıyordu
İçimin sarkıtlarında

Sanırım
İNSAN yanım suçlu bulundu
BEN
Üstüme alınmayayım
ÇÜNKÜ
İnsanlıktan çıkarıldım

Olacaksan
Birinin müsait anlarında aranan değil
İmkansız anlarında koşulan
Olacaksın

Ya
Bu gece ile
Aranızda ne geçti
Bilmiyorum ama
Seni andığımda
Var ya

Yokluğunla / İmtihan / Etme / Beni / Hazırlıksızım / Hiç / Çalışmadım ki

Dudak payına sığmazken acılarım
İçimde ki hüzün bataklığında
Yavaş yavaş tortulanırken
Çılgınca çamura bulanıyordum
Korkak gözlerimin çıtı çıkmıyordu
Gebe bulut gibiydi

Şu
An
Ne mi yapıyorum
Kendi başınalığımla
Başetmeye
Çalışıyorum

Ne kadar kalabalığım kendimle
Ve
Ben
Hayatta bir tek
Kendime yenildim

Kumara gerek yok
Kaybetmek için
Ben
Yokluğunda
Kendimi
Hep kaybediyorum