Kendi halinde...
İçimi dökmek istiyorum
Bu ince saf yapraklara
İçimi açmak istiyorum
Bu sevimli satırlara.
İçimde çok şey birikmiş
Hayat insana meşakat verir
Yaşayan ölüler biçare
Hayat insana ye's ü mihnet verir
Bu defa da eshab-ı cefa
Böyle geçecek adamiyet eded.
Kimi zaman aşk kimsesizliğe benzer
Sadece kimse olmadığı zaman düşlersin
Kimi zaman sessiz ilerleyen mavi bir titaniğe benzer
Umutlarını içinden sessiz sessiz düşlersin.
Kimi zaman sokakta oynayan masum bir çocuğa benzer O hızlı hızlı kalp ritimleri
Saat gece 1:21, dışarıda yağmur var,
Odam epey bir karanlık ve memleket çok uzak...
Ben yine bugün de seni görememekten muzdaribim.
Zaman, akıl almaz derecede yavaş.
Aklımda kurduğum hayallerle
seni düşünürken uyumaya çalışmak zor.
Bir sandalye bıraktılar denizin
ortasına,
Otur dediler, bekle.
Bekledim...
Dalgalar geçti, fırtınalar dindi,
Gökyüzü karardı, yeniden
Benimle yaşlansana?
Kitap okurum,
çay demler
şiir yazarım sana.
Ha bir de,
her sabah için şükrederim,
Seni ezbere biliyorum.
Zor bir şiirsin.
Ama zorda olsan ezberledim seni.
Ne satır başın belli
ne sonun.
Ne noktan var
Çaresizlik içindeyim şu saatlerde
Kararsızlık içindeyim şu halimle
Oturduğum yerde sürünerek
Tükenmiş haldeyim şu bedenimle.
Hayal kırıklığıdır düşler,
Tıpkı yılanın soktuğu gibi.
Ruhun erimesidir düşler,
Mumun zamanla tükendiği gibi.
Ufak tefek ümitler barındırır,
Sevimsiz gökyüzü,
Sana gıcık oldum,
Sevgisiz bu yüzünü,
Yıllardır unutamaz oldum.
Suriye göster yüzünü adamiyete,




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!