Namert Şiiri - Abdulkadir Zeybek 2

Ellerimden su içenlere baktım,
Bir de cebimdeki tütünü yaktım.
Yandım yandım, kimse duymadı,
Ben dost sandıklarımı da yaktım.

Elimle yazmak istedim duvara,
Beni haince yol üstünde bırakanlara.
Adamlıktan nasiplenmeyen züppelere,
Cevabım olmayacak yüz karalıklarına.

Yolları gerekirse tek yürürüm,
Hırçın vahşilerin belini dürürüm.
Lafımı etmiş birkaçı aslana,
Ben sizi bir sözümle çürütürüm.

Dursaydın ya karşımda mertçe,
Sahi, duruşunuz bile namertçe.
Uyur olduk kilimde, hasırda,
Babam öğretti duruşu yiğitçe.

İt sürüsüyle yolda yürürsün,
Yalanlarına garip merhem sürmüşsün.
Sözlerinden akan kehanetlerine,
Dürüstlüğe batırıp döndürmüşsün.

Sakın gelip durma el pençe karşımda,
Yol üstünde kalma hiçbir yaşında.
Kulağına küpe olsun son sözüm,
Bulmazsın sendeki hasedi bir kadında.