Nafile Şiiri - Oğuzhan Özbek

Bir yapraktım düştüm, beni yerden aldılar,
Bir sayfa arasına koku ile koydular.
Beni bir başıma burada unuttular,
Gençliğim bakınca beni kuruttular.

Ben herkesten çok fazla dertliyim
Gitti bir hiç uğruna gençliğim...
Ne sendeyim, ne de artık deliyim,
Kendi aşkına düşmüş bir divaneyim

Kuyudan çıkamam artık nafile,
Geçmez bu yollardan hiçbir kafile.
Bırakıp da beni gittin ellere,
Sorarım seni herkese...

Arkana dönüp de bakma bu defa,
Gönlümde bitirdim, kalmadı sefa.
Ağlayıp yollarda kalma daima,
İstesen de artık gelmem yanına...

Meczup derki girme artık kanıma
Boş ver bu maziyi, kalsın hatıra.
Hadi durma ve bakalım yarına
Sevabın da senin günahın da...