Nâdanistanda irfan Şiiri - Suphi Sekü

NÂDANİSTANDA İRFAN

İliklerim yanıyor iffet serinliğinde
Bir başıma mı kaldım kaus derinliğinde
Belki de aklım hâlâ çağın erinliğinde
Büyümeyi bilmeyen ihtiyar çocuk muyum
Yoksa dehrin sırtında eskimiş gocuk muyum

Canıma hükmetmiyor artık gövdemin solu
Yen içinde gizlenmiş irfanın felçli kolu
Neden bu ahvalime ağlamaz Anadolu
Çeşm-i duygunun feri, gözyaşı mı tükendi?
Oysa ki göz, buhara; gözyaşı Ötükendi

Söyle bana pasinler, samandağ, of, gerede
Nerede Nizâmulmülk, Vaciduddin nerede
Nehirler buzbulanık zift akıyor derede
Bentleri sazlık sardı, kokusu; bünyemizi
Etrafta aymazların her yerde ayak izi

Mümbit, yeşil ovamda tozuyor gayesizler
İşgal etmiş kasrımı nadanlar payesizler
Kavuruyor ruhumu yapraksız, sayesizler
Şehrimin yangınında ise bulandı çarşı
Kapkara bulutlara teslim ülkemin arşı

Ah! Makûs talihine ağlarken bilâdûşşam
Gırnata yosmaları tepinmekte her akşam
Tarih dehlizlerinde unutuldu, ihtişam
Mâverâ unnehir ki sanırsın yangın yeri
Fâtihasız yatıyor Horasan erenleri

NOT: Bilâdûşşam: Suriye, Lübnan, Ürdün, Filistin(israil) topraklarının tamamını ve Türkiye'nin güneyi, Hatay, Gaziantep ve Kilis'i kapsayan geniş bir coğrafyadır

,