Mutmain Şiiri - Ömer Yücekaya 2

İnsan bir resmi sevebilir mi?
Ben sevdim.

Ben senin en çok,
Mona Lisa’yı kıskandırırcasına objektife gülümsediğin
o küçük resmini sevdim.

Ne zaman o flu resmini gördüm,
bütün tereddütleri bir kenara bıraktım;
acıyı yürek süzgecimde damıtıp
aşka mutmain oldum.

Oysa sen…
Aşkın karanlık dehlizlerinde
güç bela yaktığım her mumu
rüzgârınla söndürür
susardın.

Yeni harlanan bir ateşe su döker gibi,
sus dökerdin aşkımın üstüne.

Sonradan anladım:
Saklayacak çok şeyi olan çok susar;
çok susansa…
çok şey saklarmış.

Meğer her cehennem suya,
her cennet ateşe öykünürmüş içten içe…

Eşit değilmiş aşkın terazisi.
Herkes aynı sevmez,
aynı özlemez,
aynı beklemezmiş.

Tıpkı ölüm gibi,
aşklar da birbirine benzemezmiş.
Sonradan anladım:
“Bitti” demekle aşk bitmezmiş.