Kepenkler gerdim aydınlığa
Odamın yüzüne mumlar ekiştirdim
Gün ağmadı daha içimdeki karanlığa
Körpe düğümlerle örüldü hep hayatım
Sönük bir şehre bıraktı beni hayat
Kıyısı olmayan bir denizdi uzayan bakışlarım
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




İmtihana bir mekandır şu cihan
Hayat ise, her bir kula imtihan
Yani dünya, sefa yeri değildir
Olmaz asla fanilerle itminan.
Hayırlı sınavlar Mücahit bey kardeşim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta