Saatlerce yol yürümüş bitap düşmüş mecal kalmamıştı bedende.
Biraz daha devam edersem,son demlerimi yaşayacak düştüğüm yer son görüldüğüm yer olacaktı zihinlerin diri yapraklarında.
Yokuş yukarı çıkmam sebebiyle göğsüme baskı yapıyordu alıp verdiğim nefes.
Ağzım açık nefes alıp verdim aksine göğüs kafesim paramparça olabilirdi mahber bedenimde.
Derken...
Şirin mi şirin müstakil,sakin bir ev ilişti gözlerime
kapısı yarı açıktı.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta