Murat Ülkü Şiirleri - Şair Murat Ülkü

Dilimden adını düşürdüm artık
Ben seni kendimle bile konuşmuyorum
Yüreğim bu aşka olsa da tanık
Ben seni kendimle bile konuşmuyorum
Q
Kimseler duymasın, bilmesin diye

Dilime yüreğime bulaşınca aşk,
Şiirlere sığınırım hece dizerek...

​Gözlerimden süzülür adın,
Sessiz harflerle anarım her defa.
Sanki bir nehir yatağıdır sevdan,

Dilinde bin mazeret, gönlünde koca bir set,
Bana her adımın yük, her sözün bir esaret.
"Yorgunum" dediğin an, biter bende metanet,
Meğer sevdan sahteymiş, gözlerin bir işaret.

Bana gelince yolların hep yokuş, hep uçurum,

​Dil söyler de yürek, duymaz sesini,
Her gönül bir aşka, kurar fesini.
Marifet sanma her, can nefesini,
Herkes sever ama, güzel sevemez.

Dile kolay gelir, sevdayı anmak,

Cennet mekan delimi yoksa velimi meçhul meczup Garip Ramazan hoca ya ithafen...

Sarıkla cüppeyle örttüler Dinimi,
Taptılar güce dindâr dinsizler;
Kusuyorlar besmeleyle kinini,
Gösterdiler hedef dindâr dinsizler..

Dışarıdan bakanlar ne derse desin,
Bizim aşkımızda yok bir standart izi.
Kuralları yok sayan, kendiyle yetinen,
İki uyumsuz ruhun en güzel çizgisi.
​
​Uymak zorunda mı bu sevda bir kalıba?

Dışardan bakıp da hüküm verme hiç,
Ruhumdaki harı bilmeden gelme.
Kolaydır uzaktan biçmek bir paha,
Sırtımdaki narı bilmeden gelme.

Adımımı attım dikenli yola,

Dışım sarp bir kayalık, geçit vermez sanılır,
Herkes bu sessizliği, büyük bir güç yanılır.
Oysa içimde çocuk, her gece kan ağlıyor;
Yorgun omuzlarımda, koca bir dünya kalır.

Güçlü olmak bir tercih, bir heves değil bende,

Kelimeler ele veriyor,
Diyemediğim hisleri,
Bir türlü söyleyemiyorum
Bende ki sensizliği...
Ne bir sözün,
Ne de şiirin

(Erkek)
Diyorlar ki bana; "Bade mi içtin?"
Bilmiyorlar ki ben aşkla candan vazgeçtim.
Uzakta bir gül yürekli kadını sevdim,
Sevdikçe yandım, yandıkça sevdim,
Arzuyla istedikçe, deli gibi özledim...