Müptelayım hayatın acı veren zehrine,
İlmik ilmik oldu her yaşanmışlık derdime,
Her gecenler gün dem vur benim sevgime,
Gelmişim dünyaya müptelayım sepebsizliğime,
Teselliyi nasipte umut buldum,
Eziyeti azmin ışığına serpiştirdim,
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




çok güzeldi emeğinize yüreginize saglık
HARİKA BİR ŞİİRDİ TEBRİKLER SAYGILAR
Acıları unutturan bir gönül mabedi ne güzel....Tebrikler....
acıya,umutsuzluğa müptela olmak,neşeye,umuda müptela olmaktan çok daha kolaydır...neyi daha çok yaşarsan,o sende vazgeçilmez olur..bir bakmışsın acıyı arar olmuşsun...gariptir ama bir o kadar da gerçektir...tebrikler efendim...
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta