Münzeviler Şiiri - Ahmet Kartoğlu

Sapmalar olacak elbet
Bu dünyaya dertsiz gelmedi adem
Güvendiği tanrı bile yağdırmış fazlasıyla elem
Alnımızda çamurdan bir mühürle fırlatıldık buraya.
Hangimiz kimdik?
Kimdik birimiz?
Kimin gölgesidir bu mezara düşen?
Pare pare dökülüyor ruhu insanoğlunun
Toprak, ölülerin hüsranıyla emziriyor nehirleri.
Dibimizden trenler geçiyor
Uykusuz ve derinden

Cebren müdahale edilmiş, evet, o münzevi duygularımıza
Akşam, kederliler için kübradır, bir zambak için beyaz rengi kadar;
Şebden gına gelmiş kurultulara, biliyorum.
Ah, Mansa Musa ah dünler...
Altından tahtlar kurup gömdüğümüz o mağrur dünler,
Ne geçmişi satın alabiliyor, ne bugünü doyurabiliyor.
Biz ki yeryüzünün en zengin, en haysiyetli fukaralarıyız;
Heybemizde hiç bitmeyen bir Adem borcu var ki,
Avuçlarımızdaki kutsal nehirleri kurutmuş, K
Nehrin kuruyan çamurunu parmaklarımızla kazıyarak,
Alnımızdaki lekeyle, sonsuzluğu bekliyoruz.
Bizler ki delirmemek için ölenleriz.
Kendi bileklerimizi kesmemek için münzevileriz.