Yüzyüze konuşamadık seninle, hep kaçamak savaştık...
Mutluluğa giden treni kaçırdık ve bize iyi gelen tüm o şeyleri kaybettik...
Ellerinde gül kokusu, dudaklarında bin yıllık acının hatırası var...
Başka bi hayatta buluşmak ümidiyle bu hayatı onlara atfettik...
Söyle! (Söyle~)
Kaç hayat daha kaybetmemiz lazım ideal olana erişmek için...
Söyle! (Söyle~)
Her hatırlanışta yüz hatların değişen farklı bir biçim..
Terkedilen bir şiir ve kırık bir kalemin var, benimse boş kağıtlarım...
Renksizlikle bezenmiş cesaretin var, kalbimde ise öfkeli bir asaret...
Yaşamak hileli bir zar biliyorum, sen yinede baktıkça gülümse...
Kayıt Tarihi : 12.09.2026 12:20:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!