Mübeccel Şiiri - Psigareşh Wolfruso

Biliyorum artık çok uzakta....

Zihnimin derinliklerinde biraz sen varsın tutuklu..
Bir sana kurulmuş zaman denilen bu tuzakta , mutlu olduğun bütün anları unuttun mubeccel...
Korkuyorum belkide kimsesizliğinde beni yakalıyacak olan sadece ecel..

Biraz renksizlik hakim hayatımın duvarında, siyah değilde...
Beyazın içinde gizlenen bütün renkler , zihnimin bir oyunuyla gerçekliğe kavuşuyor...
Çok zor kabullendim bu kaideyi, sen ise kafamda bir abidesin...
Bütün iyi olan şeyleri üstlenmek mi senin vazifen?

Nesin?...

Melek değilsin ve lilith'de , düşüncelerim fikirlere dönüşürken sönükleşmekte....
Biliyor musun? Yaşamayı denerken yavaşça ölüyorum ...
Günleri ,ayları hatta yılları bile karıştırıyorum...