Mum Şiiri - Gece Gözlü

MUM

Bir mum yaktım gecenin ortasında,
seni beklemekten değil,
kendimi bulamamaktan korktuğum için.
Alev titredi önce,
sonra sustu rüzgâr.

O küçücük ışığın içinde
koca bir ömür gördüm;
yarım kalmış cümleler,
dokunulmamış eller,
dönmeye cesaret edemeyen yollar…

Ve sen.
Sen, karanlığın en güzel bahanesiydin.
Ben seni severken
mum gibi eridim;
kimse fark etmedi.
insanın içinden eksilen
her şey dışarıdan görünmüyor.
Bir damla düştü masaya,
bir damla daha…
Her damlasında
sana söyleyemediğim bir söz vardı.
“Kal” diyemedim.

sevdiğim insanı
zincirlemek değildi benim aşkım.
“Git” de diyemedim.
vedalar
dilin söylediği anda değil,
kalbin kabul ettiği anda başlar.
Sen gittin.

Ben aynı yerde kaldım.
Gece uzadı,
mum kısaldı,
ben sustum.
Sonra alevin dibinde
garip bir hakikat buldum:

İnsan,
bir başkasını aydınlatmak uğruna
kendi karanlığında kaybolmamalıymış.
şimdi gecenin
en sessiz yerindeyim.

Ne kapıya bakıyorum
ne ayak seslerini bekliyorum.
Adını anmadan da
yaşanabileceğini öğreniyorum artık.

İçimde bir zamanlar
seninle yanan ne varsa
küllerini avuçlarımdan bıraktım.
Gökyüzüne değil;
zamana savurdum.

aşklar
unutulmaz…
İnsanın içinde
şekil değiştirir.
Bir zamanlar yara olan
sonra hatıraya,
hatıra olan
sessiz bir sızıya dönüşür.

Ben seni
artık dön diye değil,
bir zamanlar sevmiş olduğumu
inkâr etmemek için taşıyorum.
Masamın üzerinde
yarım kalmış bir mum var.
Fitili hâlâ karanlığa bakıyor.

Yakmıyorum.
Bak öğrendim;
her karanlık
aydınlatılmak zorunda değil.
Bazı geceler
insana kendi içindeki ışığı öğretir.

sen…
Sen benim geceme düşen
en uzun gölgeydin.
Ben seni aydınlatmaya çalışırken
kendimi tükettiğimi sandım.
Oysa yanmak
her zaman kaybetmek değilmiş.

Bazen insan,
küllerinden değil;
kendini tüketmeyi bıraktığı yerden
yeniden doğarmış.
Şimdi git…
Ardından bir mum yakmayacağım.
Bir dua da etmeyeceğim.
Sadece pencereyi açacağım
içeri dolan sabaha

“Bak…
Ben artık bir başkasının karanlığında
ışık olmak istemiyorum.
Kendi gecemde bile
kendime yeterim.”

o an,
sönmüş sandığım kalbimin
en kuytu yerinden
incecik bir ışık yükselecek.

Meğer seni kaybettiğim gece
karanlık başlamamış;
benim kendime döndüğüm sabahmış.