Mülteci Şiiri - Önder Özkaran

Bir ümidin rüyası bu…
Çocuklar bilmez!

Yurtsuz kalmış, ayakkabısız!
Gözleri;
Çakmak çakmak soğuklarda
Anne kucağı gibi gelir
Bir sahil kenarı.

Martılar ninni söyler
Deniz kucaklar
Biz bilmeyiz onları,
Bilmez çocuklar!

Ağlama…
Vaatler gerçek!
Şu karşı adanın sonu,
Oyun bahçesi
Orada akşamlar olmaz
Toprakları, sular kadar temiz.

Acıkmak yok! Ağlamak yok!
Islanmak yok! Yaşlanmak yok!
Aylan Bebek şimdi uyu,
Sabaha üşümek de yok!